Gospodarze i opiekunowie tego Domostwa, w którymś, Dostojny Gościu, raczył zawitać, to najzacniejszy z obrońców – Święty Józef, jego ukochana małżonka i troskliwa Matka – Najświętsza Maryja Panna oraz ich Boski Syn – sam Pan Jezus Chrystus.

Oni to od wieków stoją niczym tarcza nad ludźmi, ziemią i dobytkiem, strzegąc domostw od nieszczęść, a serc od zwątpienia. W ich obecności
każda izba nabiera ciszy modlitwy i spokoju, jakby błogosławieństwo samo spływało z belek, murów i migoczących płomieni. Święty Józef, patron pracy i gospodarstwa, otacza opieką codzienny trud człowieka, Matka Boża rozciąga swój płaszcz nad każdym, kto w progu przestąpi, a Pan nasz Chrystus wnosi światło, które rozprasza mrok wszelkiego niepokoju. Ich zjednoczone Trzy Serca, bijące czystą miłością do siebie wzajemnie i do wszystkich ludzi, są źródłem i fundamentem tego Domostwa. Nie jest ono tylko budynkiem, albo tylko miejscem odpoczynku i biesiady, lecz także przystanią i skarbnicą dla ducha. I dlatego też, spośród wielu nazw, jakie mogłyby temu miejscu przystać, najwłaściwszą, najprawdziwszą jest — Dom Trzech Serc. Pod ich opieką pozostaje nie tylko wszelki majątek, dach i plon, lecz nade wszystko sama dusza ludzka, szukająca miłości i trwałego szczęścia, czyli Bożego błogosławieństwa.

W imię Trzech Przenajświętszych Serc płonie w tym domu każdy ogień, w ich świetle codzienny trud nabiera sensu, a odpoczynek staje się modlitwą wdzięczności. Dom nasz jest więc schronieniem dla ciała i przystanią dla wędrowca, a także miejscem, gdzie serce ludzkie odnajduje harmonię z tymi Trzema Sercami, co od wieków czuwają nad ludźmi, ich Wiarą, ziemią i Ojczyzną.